Een onzichtbaar werelddeel

Een onzichtbaar werelddeel

blog no. 400!

markus-001
‘De oudste rechten berusten binnen de taal. Toen de Soemerische beschaving ten einde liep, de goden bleken te leven en de priesters de steden ontvluchtten, verschenen de schrijvers, die alles wat ze zagen in kleitabletten kerfden. (..) Het is vanuit de taal dat de betekenis terugkeert naar de dingen. De taal is een onzichtbaar werelddeel.’ (p.268)
philip-markus-leidsch-dagblad-16-maart-1992
Leidsch Dagblad 16 maart 1992

[H.J.A. Hofland, 17 april 1992, NRC] Deze week was ik toevallig bij de uitreiking van de GeertJan Lubberhuizen-prijs. De winnaar, de heer Philip Markus (pseudoniem) moest van deze rompslomp der ijdelen niets hebben. Voor wie niet tot zijn naaste familieleden of vrienden hoorde was het tot op het laatste ogenblik onzeker of hij er wel was. Hij was er, nam bliksemsnel de prijs in ontvangst en zocht een goed heenkomen, ongeveer zoals je dat op de televisie Kroatische burgers bij een beschieting ziet doen. In zijn haast had hij alleen de oorkonde en niet de belangrijke envelop meegenomen. (Ik hoorde trouwens dat hij later nog is teruggekomen.) De publieke antipubliciteit als het toppunt van publiciteit, dacht ik. Slim! En nieuw! Maar mensen die de heer Markus goed kennen, verzekerden me dat hij er werkelijk geen zin in had en ook ‘nooit een interview zal geven’. (..) [Wie] weet is hier de laatste authentieke Onbekende Nederlander bekroond.

 

Lees hier  een boekrecensie van Het verlossende woord (1995) door Mulisch-essayist Arnold Heumakers in de Volkskrant

 

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.