Archief van
Maand: januari 2019

Nieuwe Baricco: The Game

Nieuwe Baricco: The Game

(verschijnt in mei bij De Bezige Bij)

Alessandro Baricco staat geboekstaafd als een van de belangrijkste hedendaagse Italiaanse auteurs dankzij of omwille van romans als Mr. Gwyn (2011), Driemaal bij dageraad (2012) en Zijde (1996). Maar ook vanwege zijn theaterteksten en zijn oorspronkelijk in 2006 verschenen essay De barbaren, waarin Baricco schrijft over de geleidelijke teloorgang van ons cultuurbesef. Het boek deed heel wat stof opwaaien en schreeuwde al enkele jaren om een opvolger. The Game is die opvolger en focust op de digitale revolutie.
De digitale revolutie heeft namelijk onze manier van denken en leven voorgoed veranderd, op een manier die vergelijkbaar is met eerdere, cruciale transformaties in onze geschiedenis, zoals de verlichting, de romantiek en de renaissance. Maar, vraagt Baricco zich af, lopen we niet het risico om onze menselijkheid te verliezen in dit digitale tijdperk? En waar en wanneer begon het digitale tijdperk en waarheen leidt het ons? Hij probeert antwoorden te vinden op deze vragen zonder angst te zaaien en zonder een waardeoordeel te vellen. Het resultaat is een scherpzinnig, bevlogen en uiteindelijk hoopvol boek over onze toekomst.

Bron: Karakters, het nieuwe literaire platform voor inspiratie en informatie!

baricco3
Alessandro Baricco

 

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail
Stefánsson

Stefánsson

stefansson
‘Het wordt tijd dat deze man de Nobelprijs krijgt. Ga het lezen!’ – Brecht Russchen, leestippanel DWDD

stefansson1

[boekhandel Post Scriptum] Menig bezoeker van onze boekhandel heeft op de vraag om een leestip een titel van Jón Kalman Stefánsson in handen gekregen. En iedereen is daarna teruggekomen om zijn bibliotheek met deze schrijver uit te breiden. Stefánsson lezen is verslaafd raken aan zijn beeldende taalgebruik, zijn filosofische gedachten en zijn aanstekelijke humor. Het oeuvre van de IJslander is nu uitgebreid met een roman uit 2005, Zomerlicht, en dan komt de nacht: zijn debuut. Zijn vaste vertaler, Marcel Otten, is inmiddels goed ingewijd in zijn wereld en levert boek na boek uitstekende vertalingen af.

[fragment] We lijken (..) op andere plaatsen iets vóór te hebben – er is hier namelijk geen kerk. En ook geen kerkhof. Desalniettemin zijn er herhaaldelijk pogingen ondernomen om verandering in deze uitzonderingstoestand te brengen en een kerk zou onmiskenbaar een stempel op de omgeving drukken; het zachte gelui van kerkklokken kan neerslachtige mensen doen opleven en klokken dragen boodschappen van de eeuwigheid met zich mee. Op kerkhoven groeien bomen, en in de bomen zitten vogels die zingen. Solrun, de directeur van de lagere school, heeft tweemaal geprobeerd handtekeningen te verzamelen om drie eisen kracht bij te zetten: een kerk, een kerkhof en een priester. Ze heeft niet meer dan dertien namen bij elkaar gekregen, hetgeen niet voldoende is voor een priester, laat staan voor een kerk en al helemaal niet voor een kerkhof. Wij sterven natuurlijk zoals ieder ander, velen hier bereiken echter een hoge leeftijd, verhoudingsgewijs zijn er nergens in het land meer mensen boven de tachtig, wat misschien als bijzonderheid nummer twee is aan te merken. Op z’n minst tien dorpsbewoners naderen de leeftijd van honderd jaar, de dood lijkt hen te zijn vergeten en we horen ze ’s avonds giechelen als ze minigolf spelen op het grasveld achter het bejaardentehuis. Niemand is erin geslaagd een verklaring te vinden voor die hoge gemiddelde leeftijd, maar of het nou ligt aan de voeding, de levensinstelling, de ligging van de bergen, we hebben ongetwijfeld de hoge leeftijd te danken aan de afstand naar het kerkhof en daarom aarzelen wij om Solruns petitie te ondertekenen, in ons achterhoofd ervan overtuigd dat degenen die het wel doen hun eigen doodvonnis tekenen, dat ze rechtstreeks de dood oproepen. Dat is natuurlijk regelrechte onzin, maar zelfs de grootste flauwekul kan overtuigend werken als de dood in het geding is.
Voor de rest valt er niets opmerkelijks over ons te vertellen.

 

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail
► ‘The wrong Amber’

► ‘The wrong Amber’

groen

[review] Zoals er in het verhaal van Alice in Wonderland een verkeerde Alice (‘the wrong Alice’) en een goede Alice bestaat, zo is er in het ondermaanse een goede en een slechte familie Klein. (..) Dit boek is sterk, zowel qua stijl en taalgebruik als qua inhoud. De lezer zou bij eerste lezing kunnen denken dat het wellicht nóg meer aan kracht en een strakkere compositie zou hebben gewonnen, als bepaalde subtiele detectiveachtige elementen er niet doorheen waren geweven. (..) Maar bij herlezing zal opvallen waarom het tweede verhaal er staat zoals het er staat: een verhaal dat à la Shakespeare is ingevoegd (..). [Amber probeert] los van de knellende familiebanden te komen. (..) [Maar niets] blijft Amber bespaard.

groen1

groen3

 

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail
32 zwerfkinderen van God los

32 zwerfkinderen van God los

barba
▲ Klik voor fragment!

[Trouw, 19|1] Halverwege het verhaal, als er al van alles gebeurd is, zegt de verteller: “Hoe het ook zij, het ergste moest nog komen.” Zo’n soort boek is de roman van de Spanjaard Andrés Barba: spannend tot de laatste bladzijde. Maar het is ook mooi en slim geschreven, als een realistisch document.

(..) Die realistische vorm geeft extra zeggingskracht aan wat in de inhoud een fantastische vertelling is, op sommige momenten een horrorverhaal zelfs. Want wat is er met die kinderen aan de hand? Vormen ze een soort sekte? Zijn ze onder invloed van iets? Is het besmettelijk? Kan het overslaan op de gewone kinderen in de stad?

(..) “Verhalen en gebeurtenissen lijken op wereldkaarten”, zegt de verteller ergens. Op wereldkaarten zie je naast de vertrouwde ‘grote, robuuste kleurvlakken van de continenten’ ook altijd het mysterieuze blauw van de oceanen met hun verborgen leven. Zo is het, vindt de verteller, ook met de gebeurtenissen rond de 32 zwerfkinderen. Aan de ene kant is er de wereld die we zien, aan de andere kant is er een wereld waar we alleen af en toe een glimp van kunnen opvangen.

 

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail
Šindelka 2

Šindelka 2

[review Guus Bauer] Materiaalmoeheid van Šindelka is goudeerlijk. En dat komt voornamelijk door de zo typische aanpak van deze jonge, maar stilistisch en vooral ook vormtechnisch briljant opererende schrijver. (..) [Zijn] organisch schrijven zorgt voor een bijna fysieke ervaring van de lezer. Ja, dit is een schrijver bij wie het niet eens zoveel uitmaakt waarover hij schrijft, de intensiteit van de beleving blijft hetzelfde. Ook al heeft hij zich met betrekking tot deze roman ‘opnieuw uitgevonden’. Sindelka-MateriaalmoeheidEen beetje een gemeenplaats, maar Šindelka durft, schrijft niet elke keer hetzelfde boek.

Waar Anna in kaart gebracht een caleidoscoop was, is de nieuwste Šindelka een roman in alternerende hoofdstukken. We volgen twee naar het noorden vluchtende broers, die samen op pad zijn gegaan, maar elkaar al snel uit het oog hebben verloren. De zinderende kracht van Anna is nog steeds aanwezig, en dat is opmerkelijk aangezien de schrijver nu af en toe een soort staccatoproza gebruikt en zelfs zondigt met betrekking tot het aantal metaforen. ‘Ribben uit het lichaam stulpend als een radiator.’ Maar ook ‘Dat licht had een zeker gewicht.’ 

Op een of andere manier, het mysterie van grootse literatuur, past alles bij deze twee tegen elkaar aanschurende vertellingen. Want zo is het ook nog een keer: door het schuren ontstaat als vanzelf vuur, een derde verhaal, een dialoog met de lezer. Šindelka weet de zenuw van de tijd weer te raken. De personages zijn levensecht, geloofwaardig, tja, tot op het bot en in hart en nieren, in al hun spieren, vezels en lichaamssappen. Šindelka houdt van mensen anders kun je, opnieuw, hun handelen, gevoelens, gedachten, lichamelijkheid, zinnelijkheid niet zo intens optekenen. De schrijver die de stethoscoop van de verbeelding te luister legt.

Voor ‘Materiaalmoeheid’ ontving hij de Magnesia Literatura, de belangrijkste literaire prijs van Tjechië, en werd hij genomineerd voor de EU Literatuurprijs 2017.

 

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail
Šindelka 1

Šindelka 1

[review Guus Bauer] “Marek Šindelka (1984) is een Tsjechisch supertalent en wordt beschouwd als de belangrijkste schrijver van zijn generatie.” Normaal laat je zo’n opmerking in de bio in het luchtledige, de marketingafdeling die de boel lekker aandikt. De uitgeverij die zichzelf eigenlijk eerder een schouderklop geeft. Kijk eens wat wij binnen hebben gehaald! Maar na lezing van zo het een en ander, en dan vooral het [in 2016] in het Nederlands verschenen Anna in kaart gebracht, kun je niet anders dan diep buigen voor het brede palet van deze vroegdertiger.

sindelkaWat een observatievermogen, wat een origineel inzicht, wat een taalgebruik, wat een doordachte, soepele vorm, wat een zinderende kracht. En dan te bedenken dat het boek al enige jaren geleden is geschreven. Voor een twintiger die de zenuw van de tijd, van de mens, van de wereld, zo scherp weet te raken, mag je de superlatieven echt uit de kast halen.

Boeken moeten kennelijk altijd een labeltje hebben, maar juist de meest gloedvolle teksten zijn vaak niet echt te kwalificeren. Šindelka zegt het zelf het best: ‘De werkelijkheid heeft geen verhaal.’ Dit is geen roman, geen roman in verhalen, geen verhalenbundel. En tegelijk is Anna in kaart gebracht dit allemaal wel. Het is een caleidoscoop van weeffouten in de mens. Niet associatief, maar helder, intelligent verweven. Niet particulier en toch intiem. Diepgravend en sprankelend. Genadeloos en liefdevol tegelijk.

sindelka4

sindelka3
Marek Šindelka

 

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail
► Nederlands eerbetoon aan Leonard Cohen

► Nederlands eerbetoon aan Leonard Cohen

cohen9Op 18 september 2017 vond er in De Kleine Komedie in Amsterdam een uniek concert plaats: een eerbetoon van Nederlandse artiesten aan Leonard Cohen. Bij deze gelegenheid zong iedereen een nummer van Cohen, veelal in een eigen Nederlandse vertaling. Dankzij het Avalanche Quartet, Frans van Deursen, Jan Eilander, Fay Lovsky, Huub van der Lubbe, Beatrice van der Poel, Gé Reinders, Alex Roeka, Jan Rot, Fréderique Spigt en Rick Treffers kwam de poëzie van Cohen nu heel dichtbij. De hoogtepunten van de avond zijn nu verschenen op een dubbel-cd – als herinnering voor de gelukkigen die erbij waren, en als troost voor de vele Cohen-fans die het concert moesten missen. Als toegift was er een optreden van Remco Campert, die op zijn karakteristieke wijze zeven door hem vertaalde gedichten van Cohen voorlas.

cohen11

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail