Archief van
Dag: 21 januari 2019

32 zwerfkinderen van God los

32 zwerfkinderen van God los

barba
▲ Klik voor fragment!

[Trouw, 19|1] Halverwege het verhaal, als er al van alles gebeurd is, zegt de verteller: “Hoe het ook zij, het ergste moest nog komen.” Zo’n soort boek is de roman van de Spanjaard Andrés Barba: spannend tot de laatste bladzijde. Maar het is ook mooi en slim geschreven, als een realistisch document.

(..) Die realistische vorm geeft extra zeggingskracht aan wat in de inhoud een fantastische vertelling is, op sommige momenten een horrorverhaal zelfs. Want wat is er met die kinderen aan de hand? Vormen ze een soort sekte? Zijn ze onder invloed van iets? Is het besmettelijk? Kan het overslaan op de gewone kinderen in de stad?

(..) “Verhalen en gebeurtenissen lijken op wereldkaarten”, zegt de verteller ergens. Op wereldkaarten zie je naast de vertrouwde ‘grote, robuuste kleurvlakken van de continenten’ ook altijd het mysterieuze blauw van de oceanen met hun verborgen leven. Zo is het, vindt de verteller, ook met de gebeurtenissen rond de 32 zwerfkinderen. Aan de ene kant is er de wereld die we zien, aan de andere kant is er een wereld waar we alleen af en toe een glimp van kunnen opvangen.

 

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail
Šindelka 2

Šindelka 2

[review Guus Bauer] Materiaalmoeheid van Šindelka is goudeerlijk. En dat komt voornamelijk door de zo typische aanpak van deze jonge, maar stilistisch en vooral ook vormtechnisch briljant opererende schrijver. (..) [Zijn] organisch schrijven zorgt voor een bijna fysieke ervaring van de lezer. Ja, dit is een schrijver bij wie het niet eens zoveel uitmaakt waarover hij schrijft, de intensiteit van de beleving blijft hetzelfde. Ook al heeft hij zich met betrekking tot deze roman ‘opnieuw uitgevonden’. Sindelka-MateriaalmoeheidEen beetje een gemeenplaats, maar Šindelka durft, schrijft niet elke keer hetzelfde boek.

Waar Anna in kaart gebracht een caleidoscoop was, is de nieuwste Šindelka een roman in alternerende hoofdstukken. We volgen twee naar het noorden vluchtende broers, die samen op pad zijn gegaan, maar elkaar al snel uit het oog hebben verloren. De zinderende kracht van Anna is nog steeds aanwezig, en dat is opmerkelijk aangezien de schrijver nu af en toe een soort staccatoproza gebruikt en zelfs zondigt met betrekking tot het aantal metaforen. ‘Ribben uit het lichaam stulpend als een radiator.’ Maar ook ‘Dat licht had een zeker gewicht.’ 

Op een of andere manier, het mysterie van grootse literatuur, past alles bij deze twee tegen elkaar aanschurende vertellingen. Want zo is het ook nog een keer: door het schuren ontstaat als vanzelf vuur, een derde verhaal, een dialoog met de lezer. Šindelka weet de zenuw van de tijd weer te raken. De personages zijn levensecht, geloofwaardig, tja, tot op het bot en in hart en nieren, in al hun spieren, vezels en lichaamssappen. Šindelka houdt van mensen anders kun je, opnieuw, hun handelen, gevoelens, gedachten, lichamelijkheid, zinnelijkheid niet zo intens optekenen. De schrijver die de stethoscoop van de verbeelding te luister legt.

Voor ‘Materiaalmoeheid’ ontving hij de Magnesia Literatura, de belangrijkste literaire prijs van Tjechië, en werd hij genomineerd voor de EU Literatuurprijs 2017.

 

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail
Šindelka 1

Šindelka 1

[review Guus Bauer] “Marek Šindelka (1984) is een Tsjechisch supertalent en wordt beschouwd als de belangrijkste schrijver van zijn generatie.” Normaal laat je zo’n opmerking in de bio in het luchtledige, de marketingafdeling die de boel lekker aandikt. De uitgeverij die zichzelf eigenlijk eerder een schouderklop geeft. Kijk eens wat wij binnen hebben gehaald! Maar na lezing van zo het een en ander, en dan vooral het [in 2016] in het Nederlands verschenen Anna in kaart gebracht, kun je niet anders dan diep buigen voor het brede palet van deze vroegdertiger.

sindelkaWat een observatievermogen, wat een origineel inzicht, wat een taalgebruik, wat een doordachte, soepele vorm, wat een zinderende kracht. En dan te bedenken dat het boek al enige jaren geleden is geschreven. Voor een twintiger die de zenuw van de tijd, van de mens, van de wereld, zo scherp weet te raken, mag je de superlatieven echt uit de kast halen.

Boeken moeten kennelijk altijd een labeltje hebben, maar juist de meest gloedvolle teksten zijn vaak niet echt te kwalificeren. Šindelka zegt het zelf het best: ‘De werkelijkheid heeft geen verhaal.’ Dit is geen roman, geen roman in verhalen, geen verhalenbundel. En tegelijk is Anna in kaart gebracht dit allemaal wel. Het is een caleidoscoop van weeffouten in de mens. Niet associatief, maar helder, intelligent verweven. Niet particulier en toch intiem. Diepgravend en sprankelend. Genadeloos en liefdevol tegelijk.

sindelka4

sindelka3
Marek Šindelka

 

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail