Archief van
Dag: 17 januari 2019

► Nederlands eerbetoon aan Leonard Cohen

► Nederlands eerbetoon aan Leonard Cohen

cohen9Op 18 september 2017 vond er in De Kleine Komedie in Amsterdam een uniek concert plaats: een eerbetoon van Nederlandse artiesten aan Leonard Cohen. Bij deze gelegenheid zong iedereen een nummer van Cohen, veelal in een eigen Nederlandse vertaling. Dankzij het Avalanche Quartet, Frans van Deursen, Jan Eilander, Fay Lovsky, Huub van der Lubbe, Beatrice van der Poel, Gé Reinders, Alex Roeka, Jan Rot, Fréderique Spigt en Rick Treffers kwam de poëzie van Cohen nu heel dichtbij. De hoogtepunten van de avond zijn nu verschenen op een dubbel-cd – als herinnering voor de gelukkigen die erbij waren, en als troost voor de vele Cohen-fans die het concert moesten missen. Als toegift was er een optreden van Remco Campert, die op zijn karakteristieke wijze zeven door hem vertaalde gedichten van Cohen voorlas.

cohen11

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail
Griekse helden zijn nog springlevend

Griekse helden zijn nog springlevend

fry[bron: demorgen.be] Vorig jaar veroverde Fry de wereld met Mythos, een vuistdik boek waarin hij de Griekse mythologie op hedendaagse wijze hervertelde, beginnend vanaf het ontstaan van de wereld. Het was een boek over de goden en hun creaties. Maar daarmee was de kous natuurlijk niet af. Zeus, Hera en Apollo hadden hun gerechtigde plaats gekregen, maar er was nog zo veel meer te vertellen. Dat doet Fry nu in Helden, vooral gericht op de minderwaardigste van alle mythologische wezens: de mens.

Wanneer de Gigant Prometheus het vuur steelt van de goden en het aan de mensen geeft, gaat het gouden tijdperk van de goden over in het tijdperk van de helden. De goden duiken nog weleens op onder de mensen, maar die lijken daar steeds minder mee gediend te zijn. Wat wellicht voor een groot deel te verklaren is doordat ze keer op keer hun bloedmooie dochters bezwangeren. Die oude geilaard van een Zeus kan dus maar beter op zijn Olympos blijven en de aarde overlaten aan degenen wie ze toebehoort, de mannen en vrouwen die gesterkt door Prometheus hun lot in eigen handen nemen, mythische monsters verslaan en hun eigen grootse cultuur op poten zetten.

Fry zet meteen de toon van het boek met een scène van Zeus en Hera aan de ontbijttafel. De oppergod zit er al een tijdje te wachten op zijn eega. Normaal slaapt ze nooit zo lang. Wanneer ze uiteindelijk toch opduikt, ziet ze er doodmoe en verward uit. Slecht geslapen, verklaart Hera, verschrikkelijke dromen gehad, over de Giganten die de Olympos bestormden, de goden eruit bonjourden en de macht overnamen. Fry vertelt het allemaal op jolige wijze en laat Zeus op een menselijke, al te menselijke manier reageren.

Wanneer hij even later schrijft hoe Zeus Perseus verwekt door zijn gouden regen via een dakraam in de schoot van diens moeder Danaë te laten druppelen, en in een voetnoot flauwe grappen begint te maken over golden showers, denk je: o jee, het is zo’n boek. Dat is het gelukkig maar tot op zekere hoogte. Nee, voor het overgrote deel van de tijd slaagt Fry erin zich te bedwingen en houdt hij zich aan de mythologische verhalen die er nogal eens op neerkomen dat mensen getest worden op hun merites.

 

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail