Archief van
Dag: 1 december 2017

Nieuwe Murakami deel 1

Nieuwe Murakami deel 1

[bron: De Telegraaf, 1 december]

murakami4WAT: roman De moord op Commendatore deel 1 – een Idea verschijnt, WIE: Haruki Murakami

Dit eerste deel van een duo gaat over een portretschilder die zich in een existentiële crisis bevindt. Centraal staat een werk van de beroemde Japanse schilder Tomohiko Amada, dat hij op de zolder van zijn woning vindt. Dit doek, getiteld De moord op Commendatore, een scène uit Mozarts Don Giovanni, is ’vervuld van een buitengewone kracht’. Het kunstwerk nodigt de schilder uit ’de wereld onder de grond’ te betreden.

Ook zijn buurman speelt in die ’zoektocht’ een actieve rol, evenals een ’Idea’, een geest die ontsnapt is uit een grafkelder in de tuin. En dan is er nog een aantal opvallende zaken: de klassieke, voornamelijk Duitse operamuziek die als inspiratie dient, een verzwegen episode uit de Oostenrijkse oorlogsgeschiedenis en een mysterieus meisje, van wie de buurman mogelijk de biologische vader is.

Murakami’s hoofdpersoon is een reiziger die zijn weg moet zien te vinden in een donker woud. Hij moet demonen verslaan, geheimen ontrafelen, tot inzichten komen. De moord op Commendatore heeft veel weg van een modern sprookje met esoterische trekjes. De Japanse maestro voelt zich duidelijk thuis op dit terrein.

 

Tsundoku

Tsundoku

Het ware tsundoku-boek is met alle aandacht blij

tsundoku[Ger Groot, trouw.nl] Tot voor kort had ik nog nooit van het woord ‘tsundoku’ gehoord. Het is een perfecte beschrijving van de noodtoestand in mijn huis.

Ontleend aan het Japans, duidt het op de opeenhoping van ongelezen boeken in kasten, op tafels, naast de leesfauteuil en zelfs in het kleinste kamertje, waar ze wanhopig wachten op de lezer die onder de druk van zijn behoeften zijn eigen lectuur vergat.

Meestal blijft het dan bij wat verstrooid bladeren, maar het ware tsundoku-boek is met iedere aandacht blij. Het heeft er lang genoeg naar moeten haken. Toegezonden, geschonken bij een verjaardag of jubileum, aangekocht in een optimistische bui of in het ergste geval uitgeleend door een vriend die de hoop op teruggave heeft opgegeven: geduldig vergaart het stof of torst het gewicht van lotgenoten hoger op de stapel.

Het tsundoku-boek dat helemaal aan het zicht onttrokken is geraakt, bewoont een hel waarin iedere hoop verloren lijkt. Ooit was ‘de hel’ een speciale afdeling in de Franse Bibliothèque nationale, waar boeken werden bewaard die de censuur niet hadden doorstaan. Uitgeleend werden ze nooit: een speciale variant van het tsundoku-bestaan. Want uit het geheugen verdwenen ze daardoor allerminst. Anderhalve eeuw lang leidde het werk van Markies de Sade zo een even ongelezen als legendarisch leven.