Archief van
Dag: 13 januari 2017

Emmaüsgeloof!

Emmaüsgeloof!

baricco26Prof. Rik Torfs: Het geloof is niet licht genoeg, daarom zijn wij het kwijt. Die gedachte verliet mij niet bij het lezen van Emmaüs, een prachtig boek van Alessandro Baricco. Een boek over vier nauwelijks volwassen katholieke jongens in een Italiaanse stad. Alle vier zijn ze in de ban van hun mysterieuze, onkerkelijke vriendin Andre. Hun geloof wankelt. Wijkt het ook?

Baricco toont zich een schitterend godgeleerde, ook al is hij eigenlijk filosoof, wanneer hij het over de Emmaüsgangers heeft. Een paar dagen na de dood van Jezus zijn twee mannen op weg naar het stadje Emmaüs, pratend over Golgotha en geruchten aangaande het lege graf. Zij ontmoeten een derde man. De dood van Jezus? Daar weet de vreemdeling niets van af. Later, als hij wil weggaan, vragen de twee gezellen hem om te blijven: het is al laat, het is avond, het gesprek wenkt. Zo geschiedt. Tijdens het eten breekt de vreemdeling het brood en plotseling herkennen de twee anderen in hem de Messias, waarna die verdwijnt.

Wat is de kracht van het verhaal? “In het begin blijkt Jezus zelf niets te weten van zichzelf en van zijn dood. Daarna weten zij niets van hem en zijn wederopstanding.”

baricco24
‘Je moet je aan een van de vele mogelijke levens verankeren om alle andere kalm te kunnen beschouwen.’

Prof. Torfs: Baricco prijst de onwetendheid. Onwetendheid als een wezenlijk onderdeel van het geloof. Wat een bevrijding. Misschien is het wel op dit punt dat de Kerk zich eeuwenlang vergiste. Het agnosticisme plaatste zij altijd buiten het geloof, terwijl het er onlosmakelijk mee is verbonden. Niet weten bevrijdt! Redt mysterie. Brengt lichtheid.

Caravaggio, Emmaüs-maaltijd
Caravaggio, Emmaüsmaaltijd

 

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail
Wij tegen de rest

Wij tegen de rest

Mysterieuze ontmoetingen zorgen voor oneindige mogelijkheden in Driemaal bij dageraad

[review Betty De Boeck]

baricco-dageraadDe puzzel past! Het staat wel vast dat het heel moeilijk zal zijn om de kwaliteit van deze schitterende novelle te overtreffen. Geniaal! Dit was het eerste superlatief dat spontaan opborrelde bij het omslaan van de laatste bladzijde van ‘Driemaal bij dageraad’.

baricco20
Alessandro Baricco heeft met ‘Driemaal bij dageraad’ een glashelder en uitgekiend literair kunstwerkje afgeleverd, waarin hij ons laat zien wat er met fictie allemaal mogelijk is. De drie verhalen hebben op het eerste gezicht weinig met elkaar te maken. Gaandeweg laat hij de lezer meer ontdekken over beide personages en hun verwikkelingen, al blijven er genoeg leemten die de lezer zelf kan invullen.

Twee personages ontmoeten elkaar driemaal, maar elke keer is de enige, de eerste en de laatste keer. Drie realistische gebeurtenissen in een verhaal dat, omwille van de afwijkende tijd die wordt gehanteerd, nooit in werkelijkheid zou kunnen plaatsvinden. Zo staat het er haast letterlijk aan het begin van het boek. Daar gaat de ontknoping, dachten we. Niets was echter minder waar! Het werd een aankondiging die alles en niets onthulde en op geen enkel moment het leesgenot bedierf. Barrico puzzelt met de tijd, een privilege dat de Italiaanse schrijver op sublieme wijze in praktijk brengt.

Het einde van de nacht vloeit telkens over in de dageraad, wanneer elk verhaal zijn hoogtepunt kent. Dat is het moment waarop de dialogen, die slechts heel langzaam informatie aan de lezer prijsgeven, uitmonden in een ontknoping zonder te uitleggerig te worden.

Bij dageraad keert het licht terug en met dat licht ook een optimistische noot in de gebeurtenissen. Alhoewel… Baricco eerder het tegenovergestelde lijkt te bedoelen wanneer hij het mannelijke personage laat zeggen ‘dat je moet oppassen als je jong bent, omdat het licht waarin je woont als je jong bent het licht zal zijn waarin je voorgoed zult leven …’.  Of ook, ‘Ik realiseerde me dat je nooit echt verandert, je kunt onmogelijk veranderen, zoals je als kind bent blijf je je hele leven, een nieuw begin maak je niet om te veranderen.’

baricco19De onverwachte relaties tussen de zo verschillende karakters geven dit boek draagkracht en creëren een gevoel van wij tegen de rest van de wereld. Een prachtig staaltje van sfeerschepping!

Deze novelle telt 95 bladzijden, één voor één overtuigden ze om ook ‘Mr. Gwyn’ op de leeslijst te zetten. En virtuoze zinnen als ‘Ze zat te denken aan de wonderlijke bestendigheid van de liefde, in de nimmer stilstaande stroom van het leven.’

 

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail
Baricco’s eindeloze zee

Baricco’s eindeloze zee

baricco23‘Oceaan van een zee’ is schitterend! Ja, zo is het! Schitterend!!!

[Frans van Dooren, NRC] Deze magisch-realistische roman is een van de fascinerendste boeken die ik de laatste jaren heb gelezen. En het verbaast mij dan ook niet dat de auteur er, na de Premio Viareggio in 1993, ook nog de Prix Médicis voor heeft gekregen. Oceaan van een zee is niet alleen stilistisch van grote klasse, maar het zit ook vol spirituele vondsten en symbolische lagen. Lezers die graag alles op een rijtje hebben, kunnen het boek beter niet ter hand nemen: het verhaal is zo mysterieus en labyrintisch dat psychoanalytici en literatuurvorsers er nog jarenlang werk aan zullen hebben om het volledig te doorgronden.

 

zie ook blog 11 januari

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail