Archief van
Tag: Waarheid

Een tweede ik in het fysieke jasje van een ander

Een tweede ik in het fysieke jasje van een ander

kohlmeier
Klik op cover voor fragment!

”Charlie Chaplin, die ongetwijfeld affiniteit had met romantische archetypen, zei dat er een rilling over zijn rug was gelopen bij het idee een dubbelganger te ontmoeten, weliswaar eentje op wie hij in de verste verte niet leek, een tweede ik in het fysieke jasje van een ander zogezegd. Winston Churchill – ook hij was diep vanbinnen gevormd door de verleidelijke overdrijvingen van de negentiende eeuw –, Churchill bevestigde dat soortgelijke gedachten door zijn hoofd waren gegaan en dat het feit dat hij en Mr Chaplin ten eerste qua uiterlijk, ten tweede qua afkomst en vooral ten derde qua politieke opvattingen zo enorm verschillend waren, de zaak nog vreemder had gemaakt, maar hem tegelijk een ongekend vertrouwd gevoel had gegeven.”

Michael Köhlmeier (Oostenrijk 1949) bracht sinds 1974 een omvangrijk literair oeuvre voort. Hij schreef romans, hoorspelen, toneelstukken en liedteksten. Zijn werk is vanaf 1974 tot heden meer dan twintig keer bekroond.
Regelmatig betrekt Köhlmeier politiek stelling. Op 4 mei 2018 trok hij de aandacht door in een Holocaust-herdenkingsrede voor het Oostenrijkse parlement regeringspartij FPÖ scherp te bekritiseren vanwege de in zijn ogen tweeslachtige houding ten opzichte van het antisemitisme.

kohlmeier2
Uitgave: augustus 2018

 

1

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail
De binnenwereld

De binnenwereld

Heruitgave van Dit zijn de namen (23e druk), december 2017

wieringa3
(klik op cover voor fragment)

♦ Een grensstad in de steppe. Uit de vlakte duikt een groep verwilderde vluchtelingen op. Ze veroorzaken angst en onrust in de stad. Pontus Beg ontrafelt de geschiedenis van hun helletocht, die gaandeweg verweven raakt met de ontdekking van het verhaal over zijn eigen afkomst. De ontmoeting met een oude rabbijn, de laatste Jood van de stad, leert hem de waarheid kennen over zichzelf. Met humor en wijsheid verbindt Tommy Wieringa de duistere binnenwereld van de mens met de vraag naar wie wij zijn en of verlossing mogelijk is.

Prijzen en nominaties voor Dit zijn de namen:

Prijzen: – Libris Literatuurprijs 2013 – Lezersjury Gouden Boekenuil 2013

Nominaties: – Nominatie NS Publieksprijs 2013 – Nominatie Gouden Boekenuil 2013 – Tiplijst (longlist) AKO Literatuurprijs 2013 – Nominatie E. du Perronprijs 2012

 

wieringa6

 

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail
Dwalen door het Witte Huis

Dwalen door het Witte Huis

benali2

[fragment] In de Duizend-en-een-Nacht wordt de waarheid gesproken door monsters, door ghoels, door geesten, de djinns, door sprekende vissen, door groene mannen, door slapeloze vrouwen, door dieren maar ook door schoenlappers, koperbewerkers en rondtrekkende reizigers. De waarheid is alles wat iets toevoegt aan onze kennis over de werkelijkheid. De waarheid is subjectief waardoor ze geen vast punt kent, dat stelt de verhalen in staat om te blijven groeien, verhalen gaan in elkaar op, versmelten.

Voor Trump is de wereld een plek zonder verhaal. Er is geen begin of einde. Er is alleen maar winst of verlies. Winnaar of verliezer. Erop of eronder. In het universum van Trump staat alles op scherp. Voordat Sjahrazade haar talent kan inzetten om de leider van de Vrije Wereld te boeien, moet ze hem zo ver krijgen dat hij haar accepteert als nachtbezoeker.

benali4(..) Sjahrazade vindt het moeilijk de grootspraak van Trump serieus te nemen. Ze is de afgelopen nachten gevoelens voor hem gaan koesteren. Dat dit zou gebeuren was onvermijdelijk. Zeker geen gevoelens van liefde, daarvoor vindt ze hem te oppervlakkig. Hij maakt de dingen vlak, oninteressant, mat. Daarmee vergeleken was haar wrede koning Sjahriaar een paradijsvogel.

benali3-cartoon-oppenheimer
Oppenheimer-cartoon

Dwalen door het Witte Huis herinnert haar aan het paleis van de koning, alleen hoorde je daar de wind van alle kanten komen. Hier hoor je niets. Niet eens het geluid van mensen die met elkaar praten tijdens het eten. In het middelpunt van het Vrije Westen is  het geluid weggesaneerd. ‘Hoe kan het toch dat in onze verbeelding verhalen altijd voortkwamen uit machtige plekken, en dat dat voorbij is? Waarom kunnen verhalen alleen nog maar voortkomen uit plekken waar de macht voorbij is? Is dat niet het einde van het verhaal?’ Sjahrazade vindt het moeilijk om het Westen in alles bijzonder te vinden. Ze schrikt van de hiërarchie, ze schrikt van de monotonie, ze schrikt van het gebrek aan tijd.

benali-001

 

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail