Archief van
Maand: februari 2019

► Gered van het haardvuur

► Gered van het haardvuur

magazin2
Wilde je altijd al weten wat grote schrijvers als Adriaan van Dis of Connie Palmen schreven toen ze nog ploeterende, ongepubliceerde twintigers waren? Gekrenkt en hongerig verscheen in boekvorm als de twintigste editie van Das Magazin!
magazin3
klik voor vergroting

1

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail
Oz op zijn best

Oz op zijn best

[bron: Rob Schouten, vn.nl] Amos Oz is ongetwijfeld de grootste schrijver van Israël (wie is eigenlijk de grootste bij ons? A.F.Th. van der Heijden? Arnon Grunberg? Cees Nooteboom?), Nobelprijswaardig zoals dat wat al te vaak heet en als je de Engelstalige Wikipedia mag geloven met zo’n vijftig prijzen en eredoctoraten op zak, maar wat wil dat allemaal eigenlijk zeggen?

Pablo Neruda was de grootste van Chili, maar niettemin een behoorlijk slechte, bombastische schrijver, en Vladimir Nabokov en Jorge Luis Borges behoren onbetwist tot de toppen van de wereldliteratuur, maar de Nobelprijs kregen ze er niet mee, misschien omdat ze arrogant en te conservatief waren. Amos Oz is groot, dat wil zeggen belangrijk, populair, gevierd, veelgelezen, maar misschien nog belangrijker is dat hij een good read is; zijn boeken zitten vol sap en kleur, je leest ze met plezier, hij is er voor een breed publiek, niet alleen voor intellectuele fijnproevers.

(..) Een verhaal van liefde en duisternis mag dan Amos Oz’ pièce de résistance zijn, zijn meest toegankelijke boek en zijn visitekaartje voor de gemiddelde toegewijde lezer, toch geloof ik dat Oz op zijn best is als hij niet zijn geheugen maar zijn verbeelding gebruikt, de zakkenroller van zielen is. Toegegeven, het valt allemaal wel min of meer te herleiden tot zijn eigen biografie, maar niettemin zijn het verzinsels, parabels, fictieve geschiedenissen.

amosoz

1

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail
Grunberg: predikant?

Grunberg: predikant?

[Arnon Grunberg, volkskrant.nl, 25|2] “Op een terras [in het Zwitserse dorpje Fex] las ik de prachtige roman Lila van Marilynne Robinson, over een oudere predikant en een jongere vrouw, over wie Robinson schrijft: ‘Het enige wat zij had was dat mes. En doodsangst, eenzaamheid en berouw. Dat was haar bruidsschat.’

De predikant zegt: ‘Ik dacht dat ik had geleerd nooit meer mijn zinnen op iets te zetten.’ Leven is je zinnen op iets zetten, zegt dit boek, maar er zijn veel meer manieren om dat te doen, of, zoals op de laatste bladzijde staat: er zit ‘meer leven in ons dan we kunnen verdragen’. Toen ik het boek uit had, wilde ik ook predikant worden, maar omdat dergelijke verlangens beter kunnen worden onderdrukt, ging ik naar mijn hotel en zette Nena’s Irgendwie, Irgendwo, Irgendwann hard op.

Aan mijn petekind vroeg ik of hij met me wilde dansen. Dat wilde hij niet, maar hij wilde wel met me vechten. Dat was ook goed.”

 

1

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail
De astronautenblik van Marjolijn van Heemstra

De astronautenblik van Marjolijn van Heemstra

[bron: trouw.nl, 21|2, door Sandra Kooke]

Wat is een stadsastronaut?

“In mijn theatervoorstelling probeer ik een nieuw perspectief op de wereld te vinden. Ik maak daarvoor gebruik van wat astronauten in de ruimte meemaken als ze naar de aarde kijken. Dat noemen ze het overzichtseffect. De aanblik van de aarde in de verte maakt iets vreemds los in het brein van astronauten. Ze voelen plotseling een grote verbondenheid met de aarde, waardoor ze een fundamenteel andere kijk op het leven en op de planeet krijgen. Zo maken ze zich vaak druk over het klimaat.

“In mijn voorstelling ga ik eenzelfde ervaring zoeken. Maar in plaats van uit te zoomen, zoom ik in. Ik hoop als stadsastronaut net zo’n verbondenheid te ontdekken als die astronauten voelen in de ruimte, maar dan op de vierkante meters van mijn voortuin. Die deel ik met mijn tachtigjarige buurman Bob. We hebben heel goed contact, maar op het eerste gezicht vertegenwoordigen we twee kanten van een kloof: hij is van de oude garde in onze buurt, ik ben de import die flat whites drinkt in de hippe café’s. In de voorstelling probeer ik die kloof te overbruggen, de verbondenheid te laten beginnen in die voortuin.”

Is dat kansrijk?

“Ik heb er veel met Bob over gepraat. Zijn respons was bijzonder. Volgens mij kunnen we slagen. We hebben een mentaliteitsverandering nodig en die begint bij het vertellen van nieuwe verhalen. Over onze verwevenheid, niet alleen met mensen, ook met bomen en de zee. Dat is de grondgedachte van de voorstelling. Maar ook de ruimtevaart komt uitgebreid aan bod. De blik op de voortuin is verweven met astronautenverhalen.”

Zou u ooit zelf een keer als astronaut de ruimte in willen gaan?

“Als de mogelijkheid zich voordoet, zou ik dat zeker willen.”

‘Stadsastronaut’ van Marjolijn van Heemstra gaat morgen in première bij Theater Rotterdam, locatie Witte de With, Rotterdam. Daarna tournee door het hele land. 

www.marjolijnvanheemstra.nl

1

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail
Nieuwe Stefánsson!

Nieuwe Stefánsson!

stefansson5“Het is een streek zonder geschiedenis. De enige gedichten die hier aan deze kust zijn gemaakt gaan over harde kabeljauwkoppen, de zware branding en het verlangen naar verse melk. Maar nu zijn het nieuwe tijden. Bussen vol toeristen komen en gaan. Wij verkopen de duisternis, de zee, de wind, nodigen de mensen uit stijve, stinkende vissersjekkers aan te trekken, in de striemende regen eentonige maaltijden te eten en het een exotische luxe te noemen.”

(..) “Er wordt beweerd dat de Westfjorden eerder op een symfonie lijken dan op een landschap en dat het daarom zinloos is ze in woorden te beschrijven. Ik kan me daarom de moeite besparen het landschap te beschrijven dat Ásta omgeeft, hoe sommige fjorden zich ontvouwen als een schreeuw naar de diepten van de Noordelijke IJszee, sommige met een stilzwijgende wrok, andere met een vredige zucht, maar de meeste misschien met dit alles tegelijk.”

(..) “Het leven van de mens duurt niet zo lang, in wezen is het niet veel langer dan de afstand tussen dag en nacht.”

stefansson6

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail