Archief van
Dag: 10 september 2018

Een tweede ik in het fysieke jasje van een ander

Een tweede ik in het fysieke jasje van een ander

kohlmeier
Klik op cover voor fragment!

”Charlie Chaplin, die ongetwijfeld affiniteit had met romantische archetypen, zei dat er een rilling over zijn rug was gelopen bij het idee een dubbelganger te ontmoeten, weliswaar eentje op wie hij in de verste verte niet leek, een tweede ik in het fysieke jasje van een ander zogezegd. Winston Churchill – ook hij was diep vanbinnen gevormd door de verleidelijke overdrijvingen van de negentiende eeuw –, Churchill bevestigde dat soortgelijke gedachten door zijn hoofd waren gegaan en dat het feit dat hij en Mr Chaplin ten eerste qua uiterlijk, ten tweede qua afkomst en vooral ten derde qua politieke opvattingen zo enorm verschillend waren, de zaak nog vreemder had gemaakt, maar hem tegelijk een ongekend vertrouwd gevoel had gegeven.”

Michael Köhlmeier (Oostenrijk 1949) bracht sinds 1974 een omvangrijk literair oeuvre voort. Hij schreef romans, hoorspelen, toneelstukken en liedteksten. Zijn werk is vanaf 1974 tot heden meer dan twintig keer bekroond.
Regelmatig betrekt Köhlmeier politiek stelling. Op 4 mei 2018 trok hij de aandacht door in een Holocaust-herdenkingsrede voor het Oostenrijkse parlement regeringspartij FPÖ scherp te bekritiseren vanwege de in zijn ogen tweeslachtige houding ten opzichte van het antisemitisme.

kohlmeier2
Uitgave: augustus 2018

 

1

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail
Vintage Grunberg?

Vintage Grunberg?

[Gerwin van der Werf, Trouw 8|9] [De] roman [wordt] tegen het slot ineens razend spannend, want je vergeet geen moment dat Arnon Grunberg aan de touwtjes trekt, en Grunberg legt zijn personages doorgaans zonder genade op het hakblok. Ondertussen schrijft hij helder en precies als altijd, waarbij het mij opviel dat hij zijn wisecracks uit eerdere romans lijkt te hebben ingeruild voor een meer zoekend schrijven. Hij laat de Pool denken en gissen, mistasten en langs de waarheid schuren: “Alles moest dood in dit gezin, en alles ging dood want hier was de dood liefde.” Het staat er als een apodictische Grunberg-voetnoot, maar het is een weifelende gedachte van de Pool, die er even later weer anders over denkt.

Tegen het einde kreeg Grunberg mij precies daar waar hij zijn lezers hebben wil: naast zijn personages op het hakblok. Het is vreemd, een roman over een brandweerman, een mensenredder, waarin geen enkele brand wordt geblust en niemand wordt gered. Heel vreemd, maar wel vintage Grunberg.

[bold: BT]

 grunberga

1

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail