Archief van
Maand: december 2017

Te herlezen

Te herlezen

krauss14
klik voor vergroting

Zelfs vandaag de dag bestaan nog niet alle denkbare gevoelens. Er zijn nog steeds gevoelens die onze vermogens en onze verbeelding te boven gaan. Af en toe, wanneer er een muziekstuk ontstaat dat nog door niemand is geschreven of een schilderij dat nog door niemand is geschilderd of wanneer zich iets anders voordoet dat onmogelijk te voorspellen, te peilen of nog te beschrijven is, doet een nieuw gevoel zijn intrede in de wereld. En dan, voor de miljoenste keer in de geschiedenis van het gevoel, zwelt het hart en laat het het nieuwe gevoel op zich inwerken.

[Marja Pruis, groene.nl] De geschiedenis van de liefde is ook een roman over schrijverschap: over rivaliteit, over oorspronkelijkheid versus middelmaat, en over de ongewisse toekomst van een boek dat net zo makkelijk in de versnipperaar kan belanden als tot leven gewekt kan worden in de juiste lezershanden. In Krauss’ verbeelding staat zo’n boek eerst een tijdje stof te vangen op de planken van een boekhandel, ingeklemd tussen een lijvige biografie van een tweederangs actrice en een ooit succesvolle roman van een inmiddels vergeten schrijver. Daarna ligt het te verschimmelen in een vochtig magazijn, waarna het samen met een zootje lotgenoten per doos wordt verzonden naar een klein tweedehands zaakje, toevallig niet ver van het huis van de schrijver Jorge Louis Borges. Niet dat Borges dat boekwinkeltje nog gaat bezoeken; hij is immers blind en heeft voor zijn leven genoeg gelezen. Wie het boek wél ter hand neemt, is de eigenares van de winkel die alle boeken die ze goedkoop heeft opgekocht zorgvuldig uitpakt. Geïntrigeerd door de titel leest ze het eerste hoofdstuk en alras leest ze het boek helemaal uit. Een beetje weemoedig dat ze er afstand van moet doen, legt ze het in de etalage, waaruit het na enige tijd wordt op gepakt door een rugzaktoerist, wiens leven na het lezen van dit boek nooit meer hetzelfde zal zijn.

 

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail
Hoog

Hoog

cognetti3[fragment] ‘De acht bergen?’ De man pakte een stokje en tekende ermee een cirkel op de grond. Het was een volmaakte cirkel, je kon zien dat hij het vaker deed. Daarna tekende hij een diameter in de cirkel, toen een tweede haaks op de eerste, en toen nog twee deellijnen, zodat hij een cirkel met acht stralen kreeg. [..] Heb je ooit zo’n tekening gezien?’ vroeg hij. ‘Ja,’ antwoordde ik, ‘in mandala’s.’ ‘Precies,’ zei hij. ‘Wij zeggen dat er in het centrum van de wereld een hele hoge berg staat, de Sumeru. Rond de Sumeru bevinden zich acht bergen en acht zeeën. Dat is voor ons de wereld’. [..] ‘En we zeggen: wie zal meer hebben geleerd, hij die de tocht langs de acht bergen heeft gemaakt of hij die de top van de Samuru heeft bereikt?’

cognetti6
klik voor vergroting

Er zijn in de bergen drie soorten mensen, zo krijgen we mee in deze mooie roman over vriendschap. Je hebt mensen die in de lagere bosrijke gedeeltes op hun plek zijn, je hebt er die het liefst op de alpenweides net boven de boomgrens verblijven en je hebt de hoogvliegers voor wie het niet rotsachtig en hoog genoeg kan.

[volkskrant.nl] Er mag een wat hyperige sfeer hangen rond De acht bergen, waarmee Paolo Cognetti dit jaar de Premio Strega won, de roman zelf verheft zich majestueus boven iedere twijfel. Cognetti vertelt een indringend verhaal over de liefde voor dierbare plekken, de pieken en dalen van vriendschappen, en vooral over de genadeloosheid van de natuur, die de mens uitdaagt. Cognetti’s taal is helder als murmelend smeltwater (..). Zelden zo vaak met een dichtgeschroefde keel geworsteld als tijdens het lezen van deze prachtroman.

De Premio Strega is de belangrijkste literaire prijs in Italië

cognetti2

 

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail
‘Je hoort bij de mensen voor wie je schrijft’

‘Je hoort bij de mensen voor wie je schrijft’

oosterhuis7[Trouw 22-12; fragment] Het is de dag na de sneeuwchaos die Nederland in zijn greep hield. Huub Oosterhuis (84) zit in zijn werkkamer in het Amsterdamse debatcentrum De Rode Hoed achter zijn bureau. Hij draagt een donkerblauw pak met een wit overhemd. Voor hem liggen de drukproeven van zijn nieuwe dichtbundel. Hij doet zijn bril af, zoekt wat tussen de papieren, pakt er een gedicht uit en begint hardop te lezen.

Ben van religie niet.

Heb wel de stem gehoord

van het bevrijdingsvisioen dat gloedrood in de Joodse Bijbel staat geschreven:

 

‘Gelijke rechten op geluk

de zachte krachten van de solidariteit

genade brood voor ieder mens.

 

Uittocht uit alle wrede slimme

martelende slavernijsystemen

ooit en steeds opnieuw bedacht.’

 

De stem die dit

tot mijn geweten spreekt

is god voor mij.

 

En als ik zing uitzinnig ingetogen

in eigen zieletaal, of Bach aanhoor:

’t gaat over dit, die god alleen

en verder godsdienst geen.

Je mag hopen dat de uitgever van zijn nieuwe dichtbundel ook een luister-cd maakt. Voor te lezen door Oosterhuis zelf. Met die donkere stem die in al die jaren niet aan kracht heeft ingeboet. Als hij klaar met lezen is, blijft het even stil.

Dat bent u toch in het gedicht?

“Ja, dat is de dichter.”

 

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail