Archief van
Dag: 29 maart 2017

De dwarsligger

De dwarsligger

grondahl-dat-weet-je-niet
‘David en Emma worden geconfronteerd met de keuzes, gebeurtenissen en relaties die hun leven gevormd hebben. Waren hun opofferingen de moeite waard? En hoe weet je of je echt van iemand houdt? Met veel inlevingsvermogen en inzicht beschrijft Grøndahl de gedachten en gevoelens van zijn hoofdpersonen, waardoor ze onder je huid kruipen en een onvergetelijke indruk achterlaten.’

De dwarsligger is te klein voor het mooi in een boekenkast, maar is niet te groot voor een broekzak, jas of tas. Het boekje heeft geen charme, behalve die van de inschikkelijkheid. Een dwarsligger is voor mij een hapsnapmaaltijd onderweg, in de file, in het ziekenhuis tijdens bezoektijd (wanneer de patiënt het honderdduizendste onderzoek moet ondergaan, ‘ja nu even’), in een halverwege stilstaande lift (nog niet meegemaakt), tijdens een kerkdienst met een preek waartijdens iedereen is afgehaakt behalve de hakketakkende spreker (ook nog niet mogen meemaken – het wegduiken in een dwarsligger op dat moment, bedoel ik), tijdens een wachtuurtje in de bibliotheek wanneer ergens ver weg jeugdige vioolklanken klinken en de bibliotheek veel boeken heeft maar niet die van mij. Al die keren ben ik blij met het boekje dat dwarsligger heet, en meer dan een boekje een blokje maggi is, zo’n gedroogd en in een platte vorm geperst mengsel van zout en kruiden. Even niets voor handen hebben en daarom dit in handen. In tijden van verlatenheid. Alsof iemand je een opgevouwen zakdoek voor ogen tovert waarmee de overvallende bloedneus gestopt kan worden. Als een hand op de schouder terwijl je radeloos je smartphone toespreekt, dat beste vriendje weer tot leven wilt wekken. Dwarsliggend kan je niets gebeuren. Dwarsliggend kun je buiten bij bliksemlicht gemakkelijk lezen, zonder te vrezen dat regen toeslaat, de mooiste bladzijden krult, heel het boekse feest verpest. Dwarsliggertje dwarsliggertje, dank je wel, hoe vaak stond je me bij. Je bent voor mij drinken met een rietje en soep eten met een lepeltje – maar alles beter dan niets. En voor bijzonder hongerigen en dorstigen is er ook een bijbel in broekzakformaat. Als extra dwarsligger. Zo een die een streep zet door het vrome gemoed, bedelen doet, en zo leven laat. Zo’n dwarsligger was hij altijd al.

dwarsl

 

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail
Koot & Kochs ‘benoem het niet met opgebruikte woorden’

Koot & Kochs ‘benoem het niet met opgebruikte woorden’

koot2Lees Kochs Makkelijk leven blz. 9 – 18 in de spiegel met Koots verder-kijker uit 2013! (En lees een boeiend eigen verhaal – ga daarna door naar blz. 94) Dus als twee keer vijf bladzijden heen- en teruggebladerd.

kootEn gekeken met Koots scherpgesteld oculair (na zijn ‘regelmatig stukjes voorlezen’):

Zeggen noch schrijven dat het was alsof u ergens naar keek door het verkeerde uiteinde van een verrekijker.

Zeggen noch schrijven dat een heel aantal media ontzettend cliché klinkt en geen urgentie meer heeft.

kochmakkelijk-leven

 

Koch blz. 13/14: een draagbaar doosje voor dezelfde geur / dat is precies waar het in het leven om draait

Koch blz. 12/15: elke minuut kan de laatste zijn / dit verhaal bevat een bonus

Koch blz. 11/16: het is allemaal waar / van dit boek word je beter

Koch blz. 10/17: een glimmend spinnenweb / ik moet het helemaal zelf doen

Koch blz. 9/18: is het mij naar mijn hoofd gestegen / een patrijspoort is er

 

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail
Een vorm van filosofie

Een vorm van filosofie

rembrandt-aristoteles-en-homerus

De roman is de laatste uitkijkpost vanwaar we het menselijk leven als geheel kunnen overzien Ernesto Sábato

[persbericht] Aristoteles legt zijn rechterhand op een buste van Homerus. Hij draagt een gouden ketting met een medaillon waarop Alexander de Grote is afgebeeld. In de gebruikelijke interpretatie van Rembrandts beroemde schilderij symboliseert dit de verhoudingen tussen het beschouwelijke leven, het actieve leven en de kunst: de grote filosoof en de machtige heerser moeten erkennen dat de legendarische dichter minstens hun gelijke is. Of, anders gezegd: de filosofie respecteert de wijsheid van de literatuur. Kan literatuur een vorm van filosofie zijn? Natuurlijk zijn er belangrijke filosofen geweest die ook prachtig konden schrijven en wier werk als een literaire vorm van filosofie gezien kan worden, maar is het omgekeerde ook mogelijk: bestaat er filosofische literatuur? Kunnen gedichten, toneelstukken of romans helpen bij het beantwoorden van filosofische vragen over mens en cultuur? vanheste1In Denkende romans wordt aan de hand van bekende literaire werken van onder andere Cervantes, Tolstoj, Kundera, Proust en Houellebecq verdedigd dat literatuur inderdaad kan bijdragen aan het filosofische denken over mens en cultuur. De literatuur leert ons het een en ander over mens en cultuur, op een heel andere wijze dan de theoretische filosofie of de wetenschappen dat doen.

Vandaag verschenen! Inkijkexemplaar: denkende-romans vanheste2

 

Dit boek is een uitgebreide en verbeterde uitgave van De Wijsheid van de Roman.

Jeroen Vanheste is docent filosofie aan de Open Universiteit. Hij publiceerde in 2007 Humanisme en het Avondland.

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail