Archief van
Dag: 3 maart 2017

Fens / Otten / Endo

Fens / Otten / Endo

otten5Dichter en essayist Willem Jan Otten sprak in de Rode Hoed (Oosterhuiszaal) te Amsterdam de derde Kees Fens-lezing uit met de titel Leven om te lezen, lezen om te leven.

Kees Fens (1929-2008) gold en geldt voor velen als de belangrijkste Nederlandse criticus en essayist van de tweede helft van de vorige eeuw. Om de inzet en de belangrijkste thema’s uit zijn literair-kritische en cultuurhistorische werk levend te houden organiseert de Kees Fens Stichting samen met de Volkskrant jaarlijks een Kees Fens-lezing.

Dit jaar was het de beurt aan schrijver, dichter en essayist Willem Jan Otten. Onder de titel ‘Leven om te lezen, lezen om te leven’ vertelde hij een persoonlijk verhaal over leeflezers, meelezende breinen, over de Japanse schrijver Shūsaku Endõ, maar vooral over zijn verhouding tot de lezer en katholiek Fens. “Een lezing in de geest van Fens zal een lezing uit enthousiasme zijn”, aldus Willem Jan Otten.

‘Leven om te lezen, lezen om te leven’ is nu als boekje uitgegeven door Athenaeum-Polak & Van Gennep.

endoIn De Groene Amsterdammer (2 maart 2017) schrijft Otten over de ‘rembrandteske’ verfilming van Endo’s Stilte, waarin een eucharistie te zien is in een ‘vangoghse plaggenhut’ en een boek centraal staat met een ‘kousbroekse werktitel’…

 

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail
Muzecyclus

Muzecyclus

muze-noordwijk

I

Grafomanie is onbeteugelbare

schrijfdrang achter de dingen

kijken met ogen dicht,

er is een pen die beweegt

op de maat van de regel,

de onregelmaat ontregelt.

Muze, wat weerhoudt

me? De hap lucht tussen

de woorden, – deze zin, dit?

 

II

Te achterhalen de talende

tover in tekens gevangen

bevrijd gaat een zon

bal bol bloedbaan rond

onder maar ook moet

de punt tikkend op de

regel zacht een verhaal

de dag indragen voor de

nacht. Muze, ook nu?

 

III

Ik begreep meteen dat de

deur in het slot viel of

altijd open zou blijven

staan. Het langzame

kuchen uit mijn keel

was iets nieuws. In

het licht was er een

raam, het silhouet

schoof richting mij, en

ja zei ik, nee hoor, ik.

Muze, dat ik begreep

wat geen begrijpen kon zijn.

 

IV

De lucht klaart op op

dit moment, moment van

achterwaarts blikken met

wat woorden handjevol,

handjevol zoet want de lucht

klaart op op het juiste

moment, aan de binnenkant

van het oog; waar het hart

begint, hard begint te stralen.

Muze, muze mijn, mijn muze.

 

noordwijk
de volmaakte spiegel, zei zij, / van dit getij: het / nieuwe land tilt / het oude op de rand

BT

 

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail