Archief van
Dag: 8 februari 2017

In de ban van de kring

In de ban van de kring

Lees hier een fragment over The Fellowship of the Ring van J.R.R. Tolkien

reis-001

Uit: Cors Visser, De spelende kerk - Hoe geloofsgemeenschappen de wereld veranderen
Uit: Cors Visser, De spelende kerk – Hoe geloofsgemeenschappen de wereld veranderen

 

Cors Visser is directeur van ForumC, een forum voor geloof, wetenschap en samenleving. Een van de netwerken van ForumC is een interessante literatuurkring

 

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail
Over Zarathustra

Over Zarathustra

 

nietzsche7Nietzsche schreef in Ecce homo [Zie de mens] een terugblik op zijn oeuvre. Hier een passage over Alzo sprak Zarathustra – een boek voor iedereen en niemand:

‘Zarathustra heeft mij overvallen… Om iets van deze figuur te begrijpen, moet je eerst zijn fysiologische conditie duidelijk voor ogen weten te brengen, die is wat ik de grote gezondheid noem. (..) – Is er iemand, eind negentiende eeuw, die een duidelijk begrip heeft van wat de dichters van sterker eeuwen inspiratie hebben genoemd? Zo niet, dan zal ik er een beschrijving van geven. – Met het minste of geringste restje bijgeloof in je lijf zou je de indruk, niet meer dan incarnatie, niet meer dan mondstuk, niet meer dan medium te zijn, van hogere machten, nauwelijks van je af kunnen zetten. Het begrip openbaring, in die zin, dat er ineens, met een onuitsprekelijke zekerheid en finesse, iets zichtbaar, hoorbaar wordt, iets, wat je in je diepste innerlijk treft en van je stuk brengt, geeft de feitelijke toedracht kort en goed weer.

Je hoort, je zoekt niet; je neemt, je vraagt niet, van wie de gift afkomstig is; als een bliksemstraal schittert een gedachte op, onafwendbaar, onverwijld in de juiste vorm gegoten – nooit heb ik de vrije keus gehad. Een verrukkelijk gevoel, waarmee een reusachtige spanning gepaard gaat, die zich van tijd tot tijd oplost in een stroom van tranen, en onder invloed van welk gevoel je nu eens onwillekeurig voorwaarts stormt, dan weer langzaam vordert; een onvolledig buiten-jezelf-zijn, gepaard gaande met een allerduidelijkst bewustzijn van een massa verfijnde huiveringen en rillingen tot in de toppen van je tenen; een diepe gelukssensatie, waarin het pijnlijkste, het duisterste niet aandoet als een tegenstelling, maar als iets dat logisch volgt uit, en vereiste is, een noodzakelijke kleurschakering te midden van een dergelijke overvloed aan licht; een instinctief besef van ritmische verhoudingen, dat weidse formele ruimtelijkheden overspant – de lange duur, de behoefte aan een weidse boog van ritme zou welhaast de maatstaf kunnen heten voor de hevigheid van de inspiratie, een soort tegenwicht voor de druk en de spanning, die er van uitgaat…’ [Uit: Nietzsche (Friedrich), Ecce homo – hoe iemand wordt, wat hij is]

 

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail
Coetzees landschap

Coetzees landschap

coetzee1
biografie 2011; 719 blz.

Kannemeyer: ‘De eerste versie van Wachten op de barbaren is gedateerd 20 september [!!] 1977. (..) In een interview zei Coetzee dat de uitdaging van het schrijven van Wachten op de barbaren niet had gelegen in het beschrijven van een onbekend landschap, maar in het creëren van een landschap dat hij nooit had gezien, dat waarschijnlijk nog niet bestond en waar hij het hele boek lang getrouw aan moest blijven.’ (p.357)

Kannemeyer: ‘Wachten op de barbaren bevat enkele van de meest briljante en meest gepolijste passages die Coetzee ooit heeft geschreven. De roman getuigt ook van een stilistische flexibiliteit.’ (p.362)

Nadine Gordimer over Wachten op de barbaren: ‘Coetzees visie raakt het zenuwcentrum van ons bestaan. Wat hij daar vindt is meer dan wat de meeste mensen ooit over zichzelf zullen weten, en hij draagt dit over met de meesterlijke beheersing van spanning en elegantie van een briljant schrijver.’

> zie ook blog  Wachten op de barbaren

 

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail
Rivers

Rivers

driessen-winnaarMartin Michael Driessen sleepte in november 2016 de ECI-Literatuurprijs (voorheen AKO) in de wacht voor zijn boek Rivieren. ,,Het is een boek van een ingetogen grootheid, met schitterende beeldende zinnen en een onbestemde dreiging, en tegelijkertijd van een weldadige tijdloosheid.”

De Volkskrant: “In vorige romans permitteerde de schrijver zich een hoop gekkigheid. Rivieren laat zien dat zijn verhalen aan zeggingskracht winnen als de dosering van alle frivoliteiten een beetje is aangepast. Zou het ermee te maken kunnen hebben dat Rivieren niet werd uitgebracht bij Driessens vaste uitgeverij, Wereldbibliotheek, maar bij Van Oorschot? Hoe het ook zij, deze bundel is oorspronkelijk en van grote klasse. De beste Driessen tot nu toe.”

[persbericht] Een Bretonse beek vormt de grens van het land van twee Franse families, hugenoot en katholiek, die al eeuwen in heftige rivaliteit leven. Het is een huiveringwekkende twistgeschiedenis van grote treurigheid en schoonheid. De hedendaags acteur die op een kanotocht in de Ardennen een catharsis zoekt voor zijn gefnuikte kunstenaarsleven, ervaart een hellevaart zonder weerga. Men stapt nooit twee keer in dezelfde rivier: men leest nooit tweemaal een gelijke Driessen.

 

Facebooktwittergoogle_plusredditpinterestlinkedinmail